දයාබර වලස්

දයාබර වලස්

ඉතා ඈත අතීතයේ, සිංහල රජදහනක් වූ රජගහනුවර නගරයට ආසන්නයේ, ඝන වනාන්තරයක, දයාබර වලස් නමින් හැඳින්වෙන මහා උතුම් බෝසත් තෙමේ, වලසෙකුගේ ස්වරූපයෙන් උපත ලබා වාසය කළහ. ඔහු නමින් "අමරසිංහ" නම් විය. අමරසිංහ වලසා ඉතාමත් ශක්තිමත්, දරුණු පෙනුමැති සතෙකු වුවද, ඔහුගේ හදවත කරුණාවෙන් හා දයාවෙන් පිරී ඉතිරී ගියේය. වනගත සත්වයන් අතර ඔහුට ඉමහත් ගෞරවයක් හා ආදරයක් හිමි විය. වෙනත් වලස් අයට මෙන් නොව, ඔහු කිසිවෙකුටවත් හිරිහැර කළේ නැත. ඔහු තම ගුහාව අසල පිහිටි පලතුරු වලින් හා මී පැණියෙන් සෑහීමට පත් විය. ඔහුගේ ජීවිතයේ එකම අරමුණ වූයේ අසරණ වූ වන සතුන්ට උපකාර කිරීමයි.

දිනක්, ඝන වනය මැදින් ගමන් කරමින් සිටි අමරසිංහ වලසා, දුර සිටම කනගාටුදායක හඬක් ඇසී ය. ඒ හඬ අනුගමනය කරමින් ඔහු ගිය විට, දුටුවේ කුඩා, බියට පත් වූ හාවෙකු, විශාල ගලක් මතට වැටී, තම කකුල කැඩී, වේදනාවෙන් කෑගසමින් සිටින බවය. හාවාගේ මව, දුකෙන් හා කලකිරීමෙන්, තම දරුවා අසලම සිට, උදව්වක් නොමැතිව කරන්නට දෙයක් නොමැතිව සිටියාය. අමරසිංහ වලසා දුටු විගස, හාවාගේ මව භීතියට පත් වී, තම දරුවාව රැකගැනීමට උත්සාහ කළාය. නමුත් අමරසිංහ වලසාගේ මුහුණේ තිබූ කරුණාවන්ත බව දුටු ඇය, ටිකෙන් ටික බිය සංසිඳුවා ගත්තාය.

"අනේ, මහා වලස් මහත්මයාණෙනි, මගේ දරුවාට උදව් කරන්න. ඔහුගේ කකුල කැඩී ඇත. අපට කිසිම පිහිටක් නැත."

අමරසිංහ වලසා, සෙමෙන් හාවා අසලට ගොස්, ඔහුගේ තුවාලය පරීක්ෂා කළේය. ඔහු තම ශක්තිමත් දළ මගින්, එම ගල සෙමින් ගෙන, හාවාගේ කකුල නිදහස් කළේය. ඉන්පසු, ඔහු තම ශරීරයේ තිබූ ඖෂධ පැළෑටි, සුව ගුණයෙන් යුතු කොළ සහ මස්, තුවාලය මත තබා, තුවාලය බැන්දුණේය. මේ අතර, ඔහු තම ගුහාවෙන්, සුව ගුණයෙන් යුතු මී පැණි ටිකක් ගෙනවිත්, හාවාට කවන්නට දුන්නේය. හාවාගේ මව, මේ සියල්ල බලා සිටිමින්, අමරසිංහ වලසාගේ දයානුකම්පාව ගැන පුදුමයට පත් වූවාය. ඇය ඔහුට ස්තූති කළේය.

"මහා වලස් මහත්මයාණෙනි, ඔබට මගේ ස්තූතිය හිමි වෙනවා. ඔබ අපට කළ උපකාරය කවදාවත් අමතක නොකරමි. ඔබ සැබෑ දයාබර වලසෙක්."

අමරසිංහ වලසා සිනාසී,

"කමක් නැත, මිත්‍රයා. අසරණයන්ට උපකාර කිරීම මගේ යුතුකම."

යි කීවේය. ඔහු හාවාගේ කකුල සුව වන තුරු, දිනපතා පැමිණ, ඔහුට ආහාර ලබා දී, ඖෂධ මාරු කරමින්, සුවපත් කළේය. හාවා සම්පූර්ණයෙන්ම සුව වූ පසු, ඔහු හා ඔහුගේ මව අමරසිංහ වලසාට ස්තූති කරමින්, තම නිවස බලා ගියහ. මේ පුවත වනය පුරාම පැතිර ගියේය. වනගත සත්වයන් අමරසිංහ වලසාගේ දයාව හා කරුණාව ගැන කතා කළහ. ඔහු 'දයාබර වලස්' ලෙස හැඳින්වීමට පටන් ගත්තේය.

තවත් දිනක, දැඩි නියඟයක් ඇති විය. ගංගා, ඇළ දොළ හිඳී ගියේය. සත්වයන්ට පානය කිරීමට ජලය නොලැබී, දැඩි දුෂ්කරතාවන්ට මුහුණ දුන්හ. ගස් කොළන් පවා වියළී ගියේය. මේ අවස්ථාවේදී, අමරසිංහ වලසා, තම දුෂ්කරතාවය නොතකා, සෙසු සත්වයන්ට උපකාර කිරීමට ඉදිරිපත් විය. ඔහු වනය පුරාම සැරිසරමින්, ජලය සොයා ගියේය. දින ගණනාවක ගමනකින් පසු, ඔහුට දුරින්, කුඩා දිය පහරක් පෙනී ගියේය. නමුත් ඒ දිය පහර, ඝන පඳුරු හා ගල් අතර සැඟවී තිබිණි. අමරසිංහ වලසා, තම ශක්තිමත් දළ හා නියපොතු භාවිතයෙන්, එම පඳුරු හා ගල් ඉවත් කර, දිය පහර එළියට ගෙනාවේය. ඉන්පසු, ඔහු තම මුඛයෙන්, හැකි තරම් ජලය ගෙනවිත්, සෙසු සත්වයන්ට ලබා දුන්නේය. ඔහු මේ ආකාරයෙන්, දිනපතා, ජලය නොමැතිව දුක් විඳින සත්වයන්ට උපකාර කළේය. ඔහුගේ දයාව නිසා, බොහෝ සත්වයන් මරණයෙන් ගලවා ගත්තේය.

මේ අතර, රජගහනුවර රජු, වන සතුන්ගේ දුෂ්කරතාවය ගැන දැනගෙන, තම අමාත්‍යවරුන්ට, වනයට ගොස්, සත්වයන්ට උපකාර කරන ලෙස නියෝග කළේය. නමුත් අමාත්‍යවරු, වනයේ සිටින වන සතුන් දැක, බියෙන්, කිසිවක් නොකර ආපසු පැමිණියහ. රජුට මේ ගැන දැන ගැනීමට ලැබුණු විට, ඔහු ඊටත් වඩා කනස්සල්ලට පත් විය. එවිට, එක් අමාත්‍යවරයෙක්,

"මහරජ, මම අසා ඇත්තෙමි, අමරසිංහ නම් වූ වලසෙකු, වනයේ සිටින සත්වයන්ට උපකාර කරන බව."

කියා කීය.

රජු මේ ගැන විමසා, අමරසිංහ වලසා ගැන වැඩිදුරටත් දැන ගැනීමට, තම සෙබලයන් සමඟ වනයට ගියේය. ඔවුන් අමරසිංහ වලසා, සෙසු සත්වයන්ට ජලය ලබා දෙන අයුරු දුටහ. රජු, අමරසිංහ වලසාගේ දයාව හා කරුණාව ගැන පුදුමයට පත් විය. ඔහු සෙබලයන්ට, අමරසිංහ වලසාට කිසිදු හානියක් නොකරන ලෙසට නියෝග කළේය. රජු, අමරසිංහ වලසා අසලට ගොස්,

"මහා වලස් මහත්මයාණෙනි, ඔබගේ දයාව හා කරුණාව ගැන මම ඉතාමත් සතුටු වෙමි. මට ඔබගෙන් උදව්වක් අවශ්‍යයි."

කියා කීය.

අමරසිංහ වලසා, රජුට හිස නමා,

"මහරජ, මට කළ හැකි යමක් ඇත්නම්, මම එය කරමි."

යි කීවේය. රජු,

"මගේ දියණිය, කුමාරිකාව, රෝගාතුර වී සිටින්නේ. වෛද්‍යවරුන් කිසිවෙකුටත් ඇය සුව කළ නොහැකි වී තිබෙනවා. මම අසා ඇත්තෙමි, ඔබ සතුව, සුව ගුණයෙන් යුතු, ඉතාමත් දුර්ලභ ඖෂධ පැළෑටියක් ඇති බව. එයින් මගේ දියණිය සුවපත් කර ගත හැකි යැයි මම බලාපොරොත්තු වෙනවා."

කියා කීය.

අමරසිංහ වලසා, රජුගේ ඉල්ලීම අසා, තම ගුහාවේ, ඉතාමත් පරිස්සමින්, සුව ගුණයෙන් යුතු ඖෂධ පැළෑටි තබා තිබූ බව සිහිපත් කළේය. එය, "ජීවන රේඛා" නම් වූ පැළෑටියක් විය. එය ඉතාමත් දුර්ලභ වූ අතර, එයින් ලැබෙන සුවය අතිමහත් විය. ඔහු, රජුට,

"මහරජ, මට ඒ ඖෂධ පැළෑටිය තිබෙනවා. මම එය ඔබට දෙන්නම්. නමුත්, එයින් උපරිම ඵලය ලැබෙනවා නම්, එය මා විසින්ම සකස් කර, රජුට ලබා දිය යුතුයි."

යි කීවේය.

රජු, සතුටින් එකඟ විය. අමරසිංහ වලසා, තම ගුහාවට ගොස්, "ජීවන රේඛා" පැළෑටිය ගෙනැවිත්, එයින් සුව ගුණයෙන් යුතු ද්‍රවයක් සකස් කළේය. ඔහු, එම ද්‍රවය, රජුට භාර දුන්නේය. රජු, තම දියණියට එම ද්‍රවය ලබා දුන්නේය. පුදුමයක් ලෙස, කුමාරිකාව, ඊටත් වඩා දුර්වල වූවාට වඩා, ඉක්මනින් සුවපත් වන්නට පටන් ගත්තාය. දින කිහිපයකින්, ඇය සම්පූර්ණයෙන්ම සුවපත් විය. රජු, අතිශයින් සතුටු වී, අමරසිංහ වලසාට මහත් ධන සම්පත් හා ගෞරවය ලබා දීමට සූදානම් විය. නමුත් අමරසිංහ වලසා,

"මහරජ, මට කිසිවක් අවශ්‍ය නැහැ. මා කළේ මාගේ යුතුකම පමණයි. සෙසු සත්වයන්ට උපකාර කිරීම, මාගේ සතුට."

යි කියා, ඔහු නැවතත් වනයට ගියේය.

රජු, අමරසිංහ වලසාගේ උතුම් ගුණය ගැන කල්පනා කරමින්, ඔහුට මහත් ගෞරවයක් දැක්වීය. ඔහු, අමරසිංහ වලසාගේ නමින්, වනගත සත්වයන්ට උපකාර කිරීමට, වන සංරක්ෂණ කටයුතු ආරම්භ කළේය. අමරසිංහ වලසා, තම ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය, වනගත සත්වයන්ට උපකාර කරමින්, ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කරමින්, දයාව හා කරුණාව පතුරවමින් ගත කළේය. ඔහුගේ කීර්තිය, "දයාබර වලස්" ලෙස, ඈත අත ගා තෙක් පැතිර ගියේය.

කල්පනාකාරී බව සහ දයාව

මෙම කථාවෙන් අපි ඉගෙන ගන්නේ, අපගේ ශක්තිය, ධනය, හෝ තනතුරු කුමක් වුවත්, අපගේ හදවතේ දයාව හා කරුණාව තිබීම ඉතා වැදගත් බවයි. අන් අයට උපකාර කිරීමෙන්, අපගේ ජීවිතයට සැබෑ අර්ථයක් ලැබේ. අමරසිංහ වලසා, තම ශක්තිමත් බව, අන් අයට හිරිහැර කිරීමට නොව, අසරණයන්ට උපකාර කිරීමට යොදා ගත්තේය. ඔහුගේ මේ උතුම් ගුණය, අප සැමට ආදර්ශයකි.

බැලුම් දහය

මෙම කථාවේ, බෝසතාණන් වහන්සේ, දක්ෂතාවය (ප්‍රඥාව) සහ දයාව (කරුණාව) යන බරැස්සන් දෙකම පාරමිතා වශයෙන් බුගම් කරමින්, වන සතුන්ගේ දුක්ඛිත තත්ත්වයන් වලක්වා, ඔවුන්ට සෙත සැලැස්වීමෙන්, මෙලොව පරලොව සුඛී භාවය සඳහා මග සකසා ගත්හ.